Grootse wijnen, kleine importeurs

Afgelopen zondag vond in Rotterdam een wijnproeverij plaats waar vijftig importeurs hun wijnen aan het publiek ter kennismaking aanboden.
Ik ben daar, in goed gezelschap, heen gegaan omdat een wijnliefhebber volgens mij twee dingen moet doen: veel ervan proeven en veel erover lezen.
Om bij al het lekkers te komen moest je de lift nemen tot de zevende etage. Het is misschien een inkopper, maar de zevende hemel was die dag voor mij op gelijke hoogte. Op de bovenste verdieping was een ruime zaal gevuld met tafels en heel veel flessen erop en hier en daar wat hapjes. Een uur na opening werd het al druk bezocht. Ik keek uit over het frisse Rotterdam waar de marathon bezig was. Ik had natuurlijk daar boven mijn eigen ‘drink-marathon’ kunnen beginnen, maar daar is mijn gestel niet tegen bestand. Daarom had ik vooraf besloten om mijn aandacht te richten op witte wijnen en in het bijzonder op Riesling. Je kunt wel vooraan beginnen en je vriendelijk laten inschenken, maar dan is de kans groot dat je proefvermogen gesloopt wordt omdat je veel te veel proeft, alles door elkaar heen drinkt en je niet meer redelijk kunt vergelijken. In een museum loop ik ook vaak gericht naar enkele stukken die ik wil bekijken en zo ook hier. Natuurlijk ben ik gevoelig voor de sfeer en al het andere dat er te beleven is.

Bij een tafel met wijn uit Georgië bleef ik even staan. Ik vroeg een wat oudere man in een donkerblauw kostuum wat hij de meest opvallende wijn vond in zijn aanbod en waarom. Hij keek me verbluft aan en vertelde me desgewenst dat hij rode, witte en roséwijn had,- van verschillende huizen. Ik proefde wat en dronk goede wijn, niets meer en niets minder. Misschien verwachtte ik meer persoonlijkheid van een wijn uit zo’n streek, maar in Georgië willen ze ook graag hun wijn verkopen en dan maak je waarschijnlijk geen spannende wijn met een eigen gezicht maar gewoon bekende, goede wijn.

Ik liep langs een tafel met mooie Bourgognes. Er stond niemand dus bleef ik even staan en werd vriendelijk toegeknikt.
‘Mooie collectie heeft u’.
‘Ja’ kreeg ik terug met een glimlach. Na nog enige opmerkingen van mijn kant die vriendelijk bevestigd werden liepen we weer verder, de tafel weer in volstrekte eenzaamheid achterlatende.

Een paar tafels verder keek ik in het beweeglijke gezicht van een veertiger. De superlatieven stroomden uit zijn mond terwijl hij mij rap het ene na het andere glas inschonk. Tempo, tempo! Al pratende pakte hij ongevraagd het glas uit mijn hand, walste de wijn met ziedende vaart tot de rand en gaf het met een knikje weer terug,- drinken.

Ik wilde even bij de tafel Topbourgognes kijken. Het bleek niet mogelijk, linksom niet, rechtsom niet. De tafel was en bleef hermetisch afgesloten. Misschien was het mijn ergernis maar ik zág die mannen denken, wij hebben iets grotere auto’s, wij dragen iets duurdere kleding, wij drinken iets betere wijn. En ik dacht, bovendien hebben jullie iets dikkere buiken. Gelukkig bleek er een vroegere studiegenoot van mij in het gezelschap te staan waardoor de rijen zich openden. Ik proefde een Sancerre met een afdronk die duurde tot de begane grond en was alle ergernis weer vergeten.

De absolute winnaar was voor mij een Riesling van het huis van Volxem, uit de Saar. Een mooi strogele kleur met een heerlijke geur van bloemen, citrus en wit fruit, appeltjes. Mooie zuren en heel veel mineraliteit in de mond met een licht zoetje. Echt een super-Riesling. De fles kost dacht ik 28 euro en de wijn en het domein hadden buitengewoon veel waardering in de internationale pers gekregen, zo vertelde de standhouder mij trots. Alleen al deze wijn te kunnen proeven was de hele onderneming waard.
Verder kreeg ik nog een vatmonster 2009 Riesling te proeven van Dr. Loosen. Een unicum voor mij. Wij hopen dit jaar naar de Moezel te gaan en dan wil ik beslist even langs Dr. Loosen! Behalve dat nog een Riesling Auslese en een Kabinett van dit huis. Werkelijk prachtige wijnen.

Op de terugweg naar de lift kocht ik nog een stukje romig zachte blauwschimmelkaas van geitenmelk. Ik heb hem nog nooit zo lekker gegeten. Het is dat ik er 123 km voor moet rijden om in Beverwijk te komen, anders was ik er al lang gaan kijken! Bourgondisch Lifestyle. Had ik maar zo’n zaak in de buurt.

Doperwtensoep met munt

Laat ik voorop stellen, je hebt erwtensoep en je hebt doperwtensoep.
Dat zijn twee verschillende soepen.
De laatste heb ik in een dinertje verwerkt en met een kleine inspanning heb je een heerlijk chic voorgerecht dat niet moeilijk te maken is.

Ik fruitte een uitje in wat boter en olie en voegde daar nog een klein gesneden teentje knoflook aan toe. Zo maar even, want het mag niet kleuren.
Daarna ging een zakje doperwten uit de diepvries (400 gram) in de pan met een groentebouillontablet en een halve liter water. Dit geheel heb ik een half uurtje zachtjes aan de kook gehouden.
Je moet er dan op het laatst nog wat munt bijvoegen en het geheel pureren.
Om het geheel wat meer uitstraling te geven heb ik een gegrilde coquille in het midden van het bord in de soep gelegd en hier omheen wat olie gegoten, truffelolie in dit geval.
Heerlijk, je kunt deze soep trouwens heet of koud serveren.

Stellendamse garnalen met coctailsaus

Het is bijna gênant.
Het is zo simpel…
Ordinair…?

Neem wat mayonaise en roer daar wat tomatenketchup doorheen.
Zoet het met wat poedersuiker en voeg daar een heel klein beetje Cognac aan toe.
Nog een beetje citroensap er doorheen en breng het dan op smaak met peper en zout.

Best lekker…!

Elzas menu

We kregen gasten te eten en ik speelde zo in de dagen vooraf met wat ideetjes. Totdat ik ineens een mooi stuk Munsterkaas zag liggen en mijn gedachten onwillekeurig naar een heerlijk glas Gewurztraminer uitgingen. Deze wijn uit de Elzas vormt een perfecte combinatie met deze kaas. Ik besloot ter plekke om een Elzas-menu te maken dat ik baseerde op ons laatste bezoek.
Ik heb nog enkele flessen Muscat liggen die ik koester als goud omdat ik die hier in Nederland niet zo snel kan kopen. Ik hou van deze ongecompliceerde wijn die ruikt naar waar hij van gemaakt is: druiven. In de Elzas drink ik hem dagelijks wat niet zo’n probleem vormt omdat het daar hét aperitief is. Zoals je op de foto kunt zien heb ik mijn flesje van Bruno Sorg uit Eguisheim. Een mens moet ergens beginnen dus toen ik een goede aanbeveling van deze producent door Hubrecht Duijkers las, besloot ik hier eens op bezoek te gaan. Dat bleek een uitstekend idee. Op een zonnige middag belandden wij in Eguisheim, een verrassend leuk plaatsje dat volop mogelijkheden bood om te wandelen, te eten en wat wijn te proeven.


Na enig gezoek vonden we een rustig straatje met een rustiek huis met daarop het uithangbord ‘Bruno Sorg’. We liepen de binnenplaats op en zagen een deur open staan, en alweer een uithangbord 'dégustation'. We stapten naar binnen en kwamen in een kleine maar aangename ruimte terecht. Tegenover de ingang was een kleine bar geplaatst en aangrenzend stond een grote eettafel waar, zoals mij later bleek, M. Sorg met wat gasten een amicaal gesprek voerde. Mensen die mij goed kennen valt het dan op dat ik zachtjes ga stralen. Zo ook deze keer. Zoveel vriendelijkheid, gastvrijheid en goede wijn liet mij niet onberoerd. We bleven er een uurtje binnen en gingen met een aantal prachtige flessen Gewurztraminer en Muscat weer naar buiten. Behalve deze buit ook nog een warm gevoel van binnen (niet van de wijn!) en een dierbare herinnering.
De Muscat Pfersigberg is gemaakt van 80% Muscat à petit grains en 20% Muscat Ottonel. Hij smaakte krachtig maar elegant, vederlicht. Droog en fruitig, kortom, een van de beste die ik gedronken heb.
De fles Riesling had ik van iemand gekregen die weet heeft van mijn speciale band met deze druif die zulke mooie ‘speelse’ zuren kan geven.
Ik had ook nog Gewurztraminer van Bruno Sorg liggen die de kaas zou begeleiden.
Tenslotte zou ik mijn flesje Eau de Vie, Marc d’Alsace Gewurztraminer, weer eens opentrekken om een citroensorbet mee te besproeien.
Wat een vooruitzicht. Het menu bestond uit de volgende gangen:

Coctail van Stellendamse garnalen. Ik weet het, het is wat ver gezocht. Maar als je met zijn tweeën boodschappen gaat doen voor zo’n diner dan kun je nog zulke mooie plannen hebben, soms delf je gewoon het onderspit. Ik kwam er niet onder uit. Het recept volgt vanwege het onovertroffen Stellendamse garnaaltje en het o zo eenvoudige maar lekkere sausje wat er bij gaat.

Soep van doperwten met munt. Je kunt hem warm serveren of koud. Het is niet een echte Elzas-klassieker maar wel een Frans soepje. Ik koos ervoor hem warm te serveren vanwege de afwisseling tussen warm en koud in mijn menu. Bovendien heb ik het recept wat ‘opgepimt’ met een coquille en wat truffelolie. Het recept komt nog want ik ga dit beslist vaker maken.

Vervolgens serveerde ik een Crème Brulée van broccoli wat je hier kunt vinden in de versie met groene asperges.

Het hoofdgerecht bestond uit Kip in Riesling met spätzle wat ik al eerder gemaakt heb waarvan je hier het recept kunt vinden.

De Munsterkaas volgde met de Gewurztraminer. Een recept kun je het niet noemen maar ik zal er toch nog wat over schrijven omdat een specifiek kruid het er zo goed bij doet. Bovendien heb ik een bizar avontuur beleefd toen we naar Munster gingen om een stukje kaas te kopen.

We eindigden, sommigen zingend, anderen onderuitgezakt slapend, met een citroensorbet met Eau de Vie, Marc d’Alsace Gewurztraminer. Ik weet nog precies waar ik dit voor het eerst at in de Elzas. Het recept met wat couleur locale volgt nog.

Tot slot heb ik nog wat espresso’s gemaakt en een latte macchiato, waarvan acte.

Portabella’s uit de oven

Toen ik vrijdag bij de ISPC-Hanos was zag ik deze mooie portabella’s liggen. Op mijn lijstje stond ook nog een knoflookolie die ik wil gebruiken om een heerlijk Thais gerecht van kip met knoflook na te koken, dat ik een week eerder op de Zeedijk in Amsterdam had gegeten. In dit recept komen ze beide samen.

Maak een marinade van: 3 eetlepels knoflookolie, 1 dl rode wijn, 2 eetlepels Cognac en wat peper en zout.
Marineer de portabella’s minstens een uur hierin. Ik heb tussentijds nog twee maal met een eetlepel de paddestoelen besprenkeld.
Hierna gingen ze in een ovenschaal gedurende 11 minuten in een op 180 graden voorverwarmde oven. Twee minuten voor tijd strooi je er nog wat gehakte peterselie over.
In de tussentijd rooster je witte boterhammen.
Leg pas op het laatst een geroosterde boterham op een bord, plaats de portabella hierop en besprenkel het bord met wat kookvocht uit de ovenschaal.

Het is een heerlijk voorgerecht of lunchgerecht met een rijpe smaak en een hoge smaakintensiteit. Een zachte paddestoel met knapperig brood dat moeiteloos de heerlijke jus opneemt. Lekker in de mond.
Drink er een rode wijn bij zou ik zeggen. Misschien een mooie Pinot Noir uit de Bourgogne?