Zelf yoghurt maken

Ik luisterde op deze zondagochtend naar de pianist Brendel die Schubert speelde. Terwijl ik op de bank zat vroeg ik me af of Schubert ook yoghurt gegeten heeft. 

De volgende associatie was dat ik nog wat te schrijven had. Zo zit ik dus nu achter de computer en probeer mijn gedachten aan elkaar te breien.

Het begon een paar weken geleden in Het Kookpunt. Ik liep langs een stelling en zag daar wel zes verschillende yoghurtmachines staan, plus een boekje over yoghurt maken. 

Het fascineerde me. Ik bladerde door het boekje en smulde in gedachten van al dat heerlijks. Ik bekeek eens een paar machines en ging goed gemutst weer verder.

Thuis bedacht ik dat ik weer een sterk staaltje van wilskracht had getoond. Ik had geen impulsieve aankoop gedaan en had geen aanvang gemaakt met een ‘apparatenkerkhof’. Daar ben ik altijd bang voor, een berg ongebruikte apparaten en accessoires die zich ophopen in keuken en zolder.

Nu bladerde ik van de week heel toevallig wat in Goed Koken van Harold McGee, en kreeg daar een kort artikel over zelf yoghurt maken onder ogen. Het bleek een fluitje van een cent te zijn. Een rondje over het internet leerde me een zeer handige tip: gebruik een thermosfles.

Zo kwam ik ‘s middags thuis met een halve liter volle melk en een kuipje yoghurt in Griekse stijl. Op het etiket stond: volle melk, room, yoghurtcultuur. Vooral in dat laatste was ik geïnteresseerd omdat ik met een levende yoghurtcultuur moest thuis komen.

Ik heb de melk verhit tot 46 graden. Toen heb ik er een eetlepel Griekse yoghurt door geroerd en het geheel in mijn thermosfles gegoten. Voor de zekerheid heb ik er nog een paar handdoeken omgewikkeld want je moet deze temperatuur een uur of acht proberen te behouden.

Toen ik ‘s avonds thuis kwam voelde de vloeistof nog warm aan. Hij was wat dikker geworden en rook sterk naar verse yoghurt, een beetje zurig maar wel lekker en fris. Ik heb mijn yoghurt overgegoten in een bak en die in de koeling geplaatst.

De volgende dag had ik mooie yoghurt, weer wat dikker geworden en heerlijk van smaak.

Ik heb er wat aardbeiensiroop door gedaan en er van genoten. 

Toen ben ik weer op die bank gaan zitten, waar ik het al eerder over had, en bedacht dat ik de volgende keer een vanillestokje laat meetrekken met de melk. Volgens mij moet dat toch iets lekkers opleveren!

Chocolademousse van Cristophe Felder

Ik was zo gelukkig met kerstmis het boek Patisserie van Christophe Felder van mijn moeder te krijgen. Een fantastisch boek, ik kan het niet anders zeggen. Er staat ook een recept in van chocolademousse. Dit recept onderscheidt zich van dat van Cees Helder omdat hier geslagen eiwit in verwerkt wordt. Dat eiwit is ook nog eens geslagen met suiker, waardoor je een stevige en glanzende merengue krijgt. Een merengue door de chocolademassa te vouwen geeft een ander resultaat dan een geslagen eiwit. Ik was benieuwd. 

Het resultaat was luchtig, zoals ik al verwacht had, zeer rijk van smaak en machtig zoals het hoort te zijn. (Nou had ik de halve hoeveelheid gemaakt en twee eierdooiers in plaats van één gebruikt.) 

Hij was goddelijk, verleidelijk, bevredigend en liet me verdoofd achter. Mijn wereld was na het eten ervan, gekrompen tot de afmetingen van mijn mond en moest langzaam weer groeien tot de normale proporties. Dat was een zeer aangename ervaring,- zachtjes weer vanuit een donkerbruine pasteuze ervaring op aarde komen.

Chocolade, het kan mij spontaan in extase brengen, in een spirituele staat van bewustzijn die anderen waarschijnlijk als meditatie bestempelen. 

Deze mousse had dat ook in zich. Dus als je wat moeite hebt met lange grijze wintermaanden, wees stoutmoedig. Maakt hem! Sluit je op in volstrekte eenzaamheid en eet hem. Of zet hem na de maaltijd op tafel, zonder iets te zeggen, als niemand het verwacht. Schep in stilte op en ga eten. Kijk als je bij machte bent even naar de overkant om een blik op te vangen. Als je klaar bent laat je de tafel voor wat hij is en kruip je met zijn allen, of met zijn tweeën bij elkaar op de bank, en ervaart de vrede en voldoening die een goede chocolademousse kan geven. 

Punt.

• 1 dl slagroom
• 250 gram pure chocolade
• 6 eiwitten
• Zout
• 40 gram fijne kristalsuiker
• 2 eierdooiers

Zet alle ingrediënten klaar.
Schenk de slagroom in een steelpan en breng hem aan de kook. Hak ondertussen de chocolade fijn en doe de stukjes in een kom.
Schenk de hete slagroom erover. Laat de chocolade even smelten en roer dan alles met een garde door elkaar.
U moet een ganache met een gladde, glanzende textuur krijgen.
Doe de eiwitten in een kom, voeg wat zout toe en klop ze stijf met een garde.
Voeg zodra ze stijf beginnen te worden geleidelijk de fijne kristalsuiker toe. (De eiwitten mogen niet te stijf geklopt worden.)
Voeg de eidooiers aan de ganache toe.
Schenk de chocoladeroom over het geklopte eiwit en schep dan alles goed door elkaar met een rubberen spatel.
Het eiwit moet goed opgenomen worden.
Neem een spuitzak (of gewoon een lepel) en vul de kleine glaasjes met de mousse.
Zet ze tenminste 1 uur in de koelkast voor u ze serveert.
Tip: u kunt ter variatie wat kant-en-klare karamel-saus over de mousse schenken of er wat gekneusd korianderzaad over strooien.

Chocolademousse van Cees Holtkamp

Chocolademousse. Lekker. Maar ik maak het niet zo vaak, want ik moet het helemaal alleen opeten. Niet voor te stellen dat iemand zo iets lekkers kan laten staan. Maar goed, ik red me wel. 

Ik heb het onderstaand recept van Holtkamp genomen en daar een derde van gemaakt. Als je niet al te grote porties maakt kun je daar ook vier man mee bedienen.

Hij is zijdezacht, luchtig, maar niet al te veel. Bovendien kan iedereen deze mousse wel maken denk ik. De receptuur is niet ingewikkeld.

Voor 6 personen

• 3 EIEREN
• 100 GRAM SUIKER
• MESPUNTJE ZOUT
• 150 GRAM PURE CHOCOLADE, GESMOLTEN
• 250 GRAM SLAGROOM, GEKLOPT

Klop de eieren met de suiker en het mespuntje zout au bain-marie op tot het romig is.
Haal de schaal van het vuur en roer de gesmolten chocolade er doorheen. Laat afkoelen tot kamertemperatuur. Spatel dan de slagroom er doorheen. Schep het mengsel in een schaal of in 6 kleine schaaltjes en laat in de koelkast helemaal afkoelen en opstijven.

Witte chocolademousse met Cointreau

Echt lekker maar wel een baksteentje op de maag. Het is een recept voor de liefhebber die kan Eten. Eigenlijk ook wel een beetje apart want witte chocolademousse zie je niet zoveel. 

Dit is een beproefd recept uit de grootkeuken. Ik geef je de originele hoeveelheden maar je kunt het natuurlijk heel makkelijk omrekenen naar kleinere porties. Ik maakte het voor vier personen en kwam op vijf royale porties uit met een kwart van de hoeveelheden. 

• 600 gram witte chocolade
• 500 gram boter
• 200 gram eiwit
• 400 gram suiker
• 125 gram water
• 80 gram Cointreau

Ziet er goed uit hè :-))

Laat de suiker en het water in een pan koken tot een temperatuur van 121 graden Celsius.

Klop eiwit stijf en giet de siroop langzaam al kloppende uit over het eischuim. Blijf kloppen tot de massa afgekoeld is. 

Meng de Cointreau met de boter en roer hier de gesmolten chocolade door heen. 

Vouw dit mengsel door de merengue en vul de coupes ermee. 

Zet ze in de koeling.

Ik heb een bakje frambozen gebruikt om door de mousse in de ramequins heen te doen en ook gebruikt om te garneren. Heerlijk!

Frambozenkruimeltaart van E. David

Toen ik laatst over de markt liep kocht ik twee doosjes frambozen voor twee euro. Haast was geboden want dat lekkers kan snel gaan schimmelen. Ik heb ze in dit recept van David verwerkt.

Eerlijk gezegd leverde het niet het resultaat op dat ik verwachtte. De kruimellaag vond ik niet ‘je dat’, maar warme frambozen in je mond is een ware traktatie. Daarom zou ik een volgende keer een ander recept nemen voor de kruimellaag. David gebruikt de verhouding van 1 deel boter, 2 delen suiker en 3 delen bloem met bakpoeder.

Ik gebruikte voor twee personen 30 gram boter en de rest naar verhouding, zei het dat ik geen bloem met bakpoeder maar zelfrijzend bakmeel gebruikte. Een snufje gemberpoeder is genoeg om de laag wat extra pit te geven. 

Doe de frambozen in een oven-bestendig schaaltje.

Maak met je vingers een kruimeldeeg door alle ingrediënten door elkaar te wrijven totdat je een kruimelig deeg hebt. Doe dit over de frambozen en zet gedurende 20 minuten in een op 180 graden voor verwarmde oven. 

Niet slecht maar het kan beter volgens mij ;-)

Heerlijk kant-en-klaar toetje met eenvoudige mango-espuma

Dit gerechtje bewijst maar weer eens dat goed en lekker niet gelijkgesteld hoeft te worden met ingewikkeld en duur. 

Omdat we zaterdag eters kregen en wij pas een uurtje van te voren thuis kwamen zocht ik naar een makkelijk toetje dat toch een beetje anders dan normaal zou zijn.

Ik kocht in de supermarkt op de groente-afdeling een doosje ‘Fris en fruitig’, en bij de zuivel een pak Alpro soya zuivel zal ik maar zeggen.

Verder nog een blikje met mango op sap.

‘s Ochtends had ik de espuma gemaakt want die moet een paar uur in de koeling rusten. 

Dat ging zo. Eerst twee blaadjes gelatine geweekt in wat koud water. Toen de uitgelekte mango met een dl water gepureerd in de mengbeker. Hier heb ik de, in een klein beetje water opgeloste, gelatine aan toegevoegd. Dit ging in de Kidde of slagroomspuit met één patroon. Goed schudden en liggend in de koeling bewaren.

Het toetje is snel samengesteld.

Op de bodem van een glas wat rood fruit, daarop de soyazuivel, en afwerken met een rozet espuma.

Deze espuma blijft niet of amper ‘staan’. Het is een zeer luchtig schuim dat vol van smaak is en direct na het opspuiten gegeten moet worden. 

De foto is in de haast genomen maar je krijgt toch een beetje een idee van wat me voor ogen stond. Het laagje soyazuivel is bij mij wat weg gezakt in de vruchtenpuree, maar dat zal jij vast beter doen als je het ook eens zou maken ;-)

Abrikozencompote

De onvolprezen Elizabeth David heeft dit recept geschreven. Ik heb ze een tijdje terug gemaakt en wil het met jou delen omdat het vandaag voor het laatst zomer is. De herfst gaat komen en ik wil terug denken aan die heerlijke zomertijd met die abrikozen die de kleur hadden van een zonsondergang, en die zo zoet en zacht waren dat ze me deden verlangen naar een onbezonnen kindertijd, waarin het altijd zomer was.

Compote d'abricots. Abrikozen zijn voortreffelijk om rauw te eten wanneer ze iets overrijp zijn, door de zon gestoofd en zo van de boom. Op elke andere manier zijn ze gekookt beter,en deze compote brengt hun iets rokerige, verrukkelijke smaak het beste naar voren. Halveer I kg abrikozen en verwijder de pit. Doe ze in een pan. Giet er water bij zodat ze tot de helft onderstaan. Voeg ca. 125 g witte suiker toe. Pocheer de abrikozen op laag vuur en laat ze niet tot moes koken. Haal ze uit de vloeistof en kook deze op hoog vuur tot een tamelijk dikke stroop in. Giet de siroop over de abrikozen en dien ze ijskoud op, eventueel met room, maar ik vind dat afleiden van de smaak van de abrikozen. Voor vier personen.

Gestoomde arbrikozenpudding

Ik heb hem! Ik schreef er hier al eerder over en nu heb ik hem gekocht: Een stoompuddingvorm bij Dille en Kamille. Ik kreeg een paar leuke reacties en zag zelf ook nog een recept staan in het boek Gordon Ramsay maakt het makkelijk. Het was nog best een spannende onderneming om het geheel klaar te maken en te proeven. Het bereiden gaat eigenlijk heel makkelijk (leve de keukenmachine), en de smaak was bijzonder. De    pudding doet een beetje aan een cake denken maar dan warm en vochtiger. De pudding is zelf niet zoet, wat een goede zaak is denk ik, en maakt de heerlijke saus een ideale begeleider. 

Kortom: heel bijzonder en heel lekker. 

• 10 verse abrikozen
• Boter om in te vetten
• 100 gram zelfrijzend bakmeel
• 125 gram niervet (maar ik nam boter) in stukjes
• 3 scharreleieren
• Geraspte schil van een ½ citroen ( heb ik weg gelaten vanwege het risico op echtelijke oneenigheid)
• 60 gram wit broodkruim

Saus:

• 30 gram zachte boter
• 65 gram lichte basterdsuiker
• 75 ml abrikozenpuree
• 50 ml slagroom

Snij om te beginnen een derde van de onderkant van de abrikozen af, en ontpit de andere delen.

Beboter (Baukje spray in mijn geval) de puddingvorm en leg de stukjes abrikoos op de bodem.

Pureer de andere delen in de keukenmachine. Bewaar 100 ml voor de pudding en 75 ml voor de saus. Je houdt dan overigens nog een ruime hoeveelheid over.

Doe de bloem, boter, eieren (en citroenschil) in de keukenmachine en pureer 30 seconden. Voeg dan het bakpoeder, de abrikozenpuree en het broodkruim toe en pureer nog eens 30 seconden. 

Doe dit mengsel in een puddingvorm en zet die met deksel gedurende 5 kwartier in een stoompan. Gordon schrijft 2 uur voor, maar bij mij was het karwei in 5 kwartier gedaan. 

De saus maak je door de boter en de suiker op laag vuur in een pan om te roeren totdat de suiker opgelost is. Zet het vuur dan wat hoger en laat al roerende de massa wat kleur krijgen. Haal hem dan van het vuur af en voeg de abrikozenpuree en de slagroom toe.

Serveer de saus en de pudding warm.

Tiramisù crème (espuma)

Het kwam een beetje door al dat Italiaanse eten dat ik op zoek ging naar een Italiaans dessert. Ik had nog een boekje staan van Creatief Culinair: Espumas. Hier vond ik deze eenvoudige maar zeer smaakvolle espuma in. Ik moet je wel waarschuwen, er zit een rauwe eierdooier in. Mensen op hoge leeftijd of met een broos afweersysteem kunnen beter geen producten eten met rauw ei erin verwerkt. Je kunt het ei dan beter weglaten, de smaak zal dan minder vol worden maar ik denk dat de espuma nog steeds heel lekker zal zijn. 

Ik heb genomen voor twee wijnglazen vol:

• 1 eierdooier
• 50 gram fijne tafelsuiker
• 75 gram mascarpone
• 1 ½ dl slagroom
• Kaneelpoeder (½ theelepel)
• ½ theelepel amandelessence (heb ik niet gebruikt en ook niet gemist, je zou ook vanille kunnen nemen)

Klop de dooier met de suiker tot het mengsel lichtgeel van kleur is. Klop er de mascarpone, slagroom, het kaneelpoeder en de essence door.

Giet alles in de sifon (Kidde of slagroomspuit) en schud hem nog even krachtig door. Leg hem dan in de koeling tot gebruik.

Neem wat lange vingers en doop die in wat sterke koffie. Je zou er ook nog een scheutje cognac door kunnen doen. Gebruik je fantasie en kijk eens wat voor lekkere drank je nog in huis hebt staan. Zonder drank kan natuurlijk ook, dan blijven de lange vingers extra knapperig. Doe ze met de espuma om en om in een wijnglas en werk het af met bijvoorbeeld wat cacaopoeder. 

Ik had nog wat biscuits de Reims staan en heb die erin verwerkt. Wat je ook gebruikt, de essentie van dit gerecht is de créme, en die is zalig. Hoe je hem verder combineert laat ik helemaal aan jouw fantasie over. Als je het knapperige met het zalvende maar in stand houdt, want dat geeft zo’n heerlijk mondgevoel.

Panna cotta

Zo simpel en toch zo lekker, zegt James Tanner in zijn boek. Vooral in combinatie met een salade van gepocheerd of vers fruit, en daar heeft hij helemaal gelijk in. Maar, wij aten hem puur en onversneden en dan is’tie ook niet te versmaden! Wel machtig met al die slagroom, maar daar is wat aan te doen. 

Luistert!

Voor 4 personen:

• 2 blaadjes gelatine 
• 1 dl volle melk
• 4 dl slagroom
• Geraspte schil van een sinaasappel
• 50 gram fijne kristalsuiker

Week de gelatine in wat koude water.

Giet de melk in een pan met de slagroom en het sinaasappelraspsel en breng alles aan de kook. Neem de pan van het vuur en voeg de suiker toe. Roer tot die is opgelost.

En wat deed ik? Ik nam half melk half slagroom en liet dat heel langzaam trekken met wat blaadjes munt en wat citroenschilletjes. Dat frisse leek me lekkerder bij dit rijke romige dessert. Ik nam toch 2 blaadjes gelatine op mijn halve hoeveelheid omdat 1 mij wel heel karig voorkwam.

Knijp al het water uit de gelatine en roer het door het mengsel tot het opgelost is. Zeef het en schenk het in theekopjes of bakvormpjes. Laat ze 2-3 uur opstijven in de koeling.

Ik heb wat leuke puddingvormpjes gekocht bij Blokker en die gebruikt. Als je het recept halveert is dat precies genoeg voor twee vormpjes.

Dompel de vormpjes tien seconden in heet water en stort ze op borden.

Nou ja, laat dat dompelen maar achterwege als je ook Blokkervormpjes hebt, want die glijden spontaan op je bordje als het dekseltje oplicht. Ideaal!

Garneer eventueel met wat fijne citroenrasp.

Omdat het Foodblog event deze maand in het teken staat van zuivel leek het me een leuk idee met dit recept mee te doen.

Sorbonne mess

Hier moest ik ook even over nadenken. Wat voor titel zal ik dit gerechtje geven. 

Het begon allemaal zo.

We waren aan de wandel in de Champagne en kwamen in Haut-Villers waar bijna alle winkels gesloten bleken, behalve de bakker. Het was mooi weer, dus we besloten op een bankje tegenover het café wat te gaan uitrusten met proviand van de bakker. We kochten wat te drinken, twee grote flans waarvan één met kersen, en twee bakjes met slagroom, aardbeien en nog wat erin. Omdat ik tegenwoordig met al dat geblog geen hap meer kan eten voordat ik het op de foto zet, kan ik je nu laten zien waar ik het over heb. (Ik heb er weer een afwijking bij.) 

Wat bleek, dat iets erin waren Biscuits Roses de Reims. Het zijn koekjes die 300 jaar geleden in Reims werden uitgevonden en nog steeds in die streek gebruikt worden. Ze worden twee keer gebakken waardoor ze heel bros zijn en, volgens de Fransen, uitermate geschikt zijn om ergens in te dopen. Dus dopen ze die daar met verve in Champagne, Port, Banyuls, Pineau, Ratafia, of wat maar vloeibaar en alcohol bevat. Rare jongens, die Fransozen, ze zien het dan als een dessert, maar ik ga mijn Champagne niet bruuskeren met zo’n zoet koekje erin. Maar ik geniet er wel van als het in een dessert is verwerkt, al dan niet gedoopt in wat vloeibaar genot. 

En zo genoot ik dan geheel en al onverwacht van dit koekje in ons bekend Hollands toetje ‘aardbeien met slagroom’, met een Franse twist. 

Al sliepen we dan in hotelletjes en hadden we helemaal geen reden om boodschappen te doen,- ik moest natuurlijk wel een grote supermarché in. Daar kocht ik een doosje, net als vorig jaar toen we er waren. Ik verwerkte ze toen in een charlotte met aardbeien wat je hier kunt zien. Dit keer heb ik ze uit nostalgische overwegingen in aardbeien met slagroom gestopt. En dat is gewoon heel lekker, iets knapperigs en bros in je mond bij de zacht room. Het is eigenlijk zo simpel, dat ik het bijna geniaal ga vinden. 

Als mijn biscuits op zijn ga ik op lange vingers over, en voor volwassenen sprenkel ik daar nog wel wat lekkers overheen. 

Ideetje voor jou misschien?

P.S.

Het dessert doet me zo aan Eton mess denken dat ik maar een Frans equivalent bedacht heb: Sorbonne mess. Maar gooi dat nou niet bij een chic etentje over tafel heen, wat geen mens weet waar je het over hebt. 

Eén aardbeien-ijscoupe per jaar

Dat is zo ongeveer ons gemiddelde, en vorig weekeinde was het weer zover. 

Vroeger aten we nog wel eens bij de HEMA een coupe totdat ik op het idee kwam eens zelf zo iets te maken. Sindsdien eten we geen ijscoupes meer bij de Hollandse Eenheidsprijzen Maatschappij, wij eten hem thuis. En als je jezelf en degenen die je lief zijn nou eens een groot plezier wilt doen, of als je je (klein)kinderen eens bewust wilt maken van het verschil tussen goedkoop zielloos feesteten en het zelf liefdevol gemaakte verweneten; dan moet je dit recept maar eens maken. 

Het is best even werk, maar misschien hoort dat er wel bij als je wilt verwennen.

• Je maakt wat aardbeien schoon.
• Je slaat slagroom stijf met wat suiker.
• Je maakt een aardbeiensaus.
• Je maakt vanille-ijs. 
• Je maakt zo’n overheerlijke tuile. 

Over de eerste twee ga ik het maar niet hebben.

De aardbeiensaus dan. Pureer wat aardbeien met een schepje suiker en wat citroensap in een blender. Proef, en voeg eventueel nog één en ander toe. Maak hem wat mij betreft niet zo mierzoet als bij … maar maak een licht gezoete saus die naar aardbeien smaakt. De citroen haalt de aardbeiensmaak op en balanceert het zoet/zuur. Maar misschien heb je nog wel een aardbeienlikeur staan en brengt dat je op een idee.

Vanille-ijs maak je door eerst de ijscompositie te maken en die goed af te laten koelen voordat je er ijs van maakt. Ruim van te voren beginnen dus, dan heb je alle tijd om je met de tuile, het wafeltje, bezig te houden. 

Snij een vanillestokje doormidden, haal het merg eruit en doe dat met het stokje en 20 gram suiker in 1,7 dl melk. Laat dit een kwartiertje trekken.

Klop in de tussentijd 2 eierdooiers met 20 gram suiker blond. Voeg deze bij elkaar. Zet de pan weer op het vuur en breng de inhoud tot 84 graden. (Dus net voordat de eerste belletjes komen weer van het vuur af.) Een andere truc om te zien of de saus goed is, is met je vinger over de pollepel te strijken als hij uit de pan komt. Als de streep blijft staan is de saus goed. Laat hem afkoelen en voeg er nog een scheutje room aan toe. 

Draai in een ijsmachine tot ijs.

Klop een eiwit los voor de tuiles en voeg daar 50 gram suiker, 25 gram bloem, 25 gram gesmolten boter, en 20 gram gemalen amandelen aan toe. Klop dit tot een dun lopend beslag en breng hiervan een eetlepel flinterdun  aan op silpat. Bak het vier à vijf minuten in een op 200 graden voor verwarmde oven. Vouw het koekje direct maar voorzichtig over een bolle vorm zodat je er een bakje van kunt maken.

Stel nu dit copieuze gerecht samen door het ijs in het bakje te doen, hier wat saus over te gieten, en met de slagroom en de stukjes aardbei te garneren.

Crème brûlée met rood fruit en Griekse yoghurt

Ik had nog wat fruit over en zocht naar een leuke restverwerking. Ik kwam uit bij Delia Smith, Keukengeheimen deel 3. Zij gebruikt vers zomerfruit maar ik gebruikte mijn restje kant en klaar fruit van de supermarkt.

Het is simpel. Schep het fruit in wat schaaltjes maar laat een laagje vrij voor de topping.

Dat is Griekse yoghurt die je met wat room losmaakt. Een scheutje is genoeg want de yoghurt mag best wat dik blijven.

Bestrooi dit met wat (bruine riet)suiker en karamelliseer dit onder de grill of gebruik een gasbrander. 

Trifle toetje om de restjes op te maken

Ik had nog wat cake over van mijn sinaasappeltaart en besloot dat te verwerken in een trifle. De Mascarpone en Ricotta die ik overhad van mijn cannelloni vonden op deze manier ook gelijk hun bestemming. Bovendien had ik voor mezelf verzonnen dat ik hier wel eens een klein flesje Monbazillac voor kon opentrekken. Redenen genoeg dus.

Snij een plakje cake in stukjes en besprenkel deze met een lekker drankje. Een mooie siroop zou kunnen of een zoete dessertwijn bijvoorbeeld.

Meng de Mascarpone en de Ricotta met wat vanillevla.

Pureer een half blikje abrikozen en werk dit door de vla heen. Voor een heel mooi resultaat kun je nog een bakje met wat kant en klaar rood fruit bij de supermarkt kopen, en dit voorzichtig door de vla scheppen zodat je een gemarmerd effect krijgt.

Schep dit over de cake en dek af met wat geslagen room en wat klein gesneden stukjes abrikoos.

Amandelpudding met vers fruit

Zo wordt dit nagerechtje genoemd in ‘Handboek voor desserts, Le Cordon Bleu’. Ik wilde een simpel gerechtje maken en besloot deze cakejes te bakken en kant en klaar vers fruit van AH erbij te serveren. 

Ja, er staat cakejes, en dat brengt me dan ook gelijk op het punt wat ik van de omschrijving vind. Bij pudding denk ik aan heel iets anders dan aan dit eierkoekachtige gebak. Toen ik het las vroeg ik me nog even heel onnozel af of het misschien een vertaling uit het Engels was. Die lui aan de overkant noemen immers alles ‘pudd’ als het als nagerecht geserveerd wordt. Rare jongens, die Engelsen. Wij op dit eiland, noemen alles ‘pap’ als het na de maaltijd geserveerd wordt, maar dat is anders. Dat komt uit een eeuwenoude landelijke traditie voort die nog steeds gedragen wordt door cultuurminnende Goereenaars. Ik had hier dus evengoed ‘pap van amandelpudding’ boven kunnen zetten, maar daar zou dan geheid gedonder van zijn gekomen. Geen mens die nog begrepen had wat ze dan, en wanneer, op hun bord zouden hebben gekregen. Behalve dan de cultuurminnende eilandbewoners die bij het zien van dit artikeltje handenwrijvend tegen elkaar hadden gezegd: Da’s leakkere pap mam, die neme wielle vaneavond wal. Dat mosten wielle mear doee…’

Ik trek mijn handen ervan af nu, ik heb het uitgelegd.

Amandelpudding met vers fruit maak je voor vier personen met de volgende ingrediënten:

• 40 gram gemalen amandelen
• 40 gram poedersuiker
• 3 eieren
• Paar druppeltjes vanille extract
• 30 gram suiker
• 50 gram gezeefde bloem
• 25 gram gesmolten boter

Meng de amandelen, het vanille extract met de poedersuiker en één ei. Splits de twee andere eieren en voeg deze dooiers ook bij het amandelmengsel. (Nu gaan we kloppen!). Klop eerst dit tot alles licht van kleur is geworden. Voeg er dan de boter aan toe en klop dan ook dit nog even door.

Klop vervolgens het eiwit tot zachte pieken en voeg dan de suiker er aan toe. Blijf dan rustig nog even door kloppen tot alle suiker opgelost is en het eiwit gaat glanzen. Tot zover zou alles nog moeten kloppen. 

Vouw dit mengsel heel voorzichtig en kort door het beslag en doe dit in vier ramequins die goed ingevet zijn.

Ik heb ze ongeveer twintig minuten in een voor verwarmde oven van 180 graden gebakken. Ze kwamen moeiteloos uit de vorm en waren heel luchtig. Ik heb ze voor het gemak geserveerd met een bekertje vers fruit van AH. Om de een of andere reden leek het resultaat me niet optimaal. Daarom heb ik mijn Monin siroop gepakt en er nog een lepel amaretto over gegoten. Dat maakte een groot verschil. 

Ik zal binnenkort eens wat schrijven over deze siropen die ik al zo lang in huis heb. Het is voor mij een waardevol basisingrediënt.

Video: heerlijke sinaasappelcake zonder bloem, maar met amandelen!

En deze titel dekt de lading helemaal. Hij is heerlijk, tenminste, als je geen liefhebber bent van droge cake. 

Hij is … vochtig, maar niet nat. Hij is zacht en veerkrachtig, met een klein beetje beet van de amandelen. En sinaasappelachtig! een bom van sinaasappelsmaak. 

Ik maakte hem vroeger nogal eens maar was het recept een beetje uit het oog geraakt. Maar toen ik op het blog van Caroline dit recept zag moest ik er ineens weer aan denken. Het is wel leuk om ze te vergelijken. In mijn versie zit geen zelfrijzend bakmeel maar alleen maar amandelen. Daarom schrijft mijn recept ook meer bakpoeder voor. De bruine basterdsuiker bij Caroline zou best eens een subtiel smaakverschil kunnen geven, net zoals het gebruik van de golden syrup. Maar dat is dan wel voor de echte zoetekauw een optie. Mijn recept is wat ‘onbehouwener’, excuser le mot, maar misschien weer wat puurder. 

Er zit eigenlijk maar één ding op, beide taarten maken en veel vrienden en vriendinnen uitnodigen. Dat wordt genieten.

Ik heb er maar weer eens een filmpje van gemaakt, dan kun je even meekijken hoe ik hem maak.

Zet een sinaasappel onder water en kook hem zachtjes gedurende een uurtje. Snij dan de kapjes er af en de rest in vieren. Verwijder eventueel de pitten en snij in de keukenmachine tot pulp.

Klop dan drie eieren schuimig en voeg de andere ingrediënten toe: 110 gram gemalen amandelen en 110 gram suiker. Plus een eetlepel bakpoeder en de sinaasappel natuurlijk. Meng goed en doe in een ingevette vorm die op de bodem bekleed is met bakpapier. Zoals je op de film kunt zien heb ik een taartring (zonder bodem) gebruikt de ik met een stuk bakpapier heb bekleed. Dat werkt wel zo snel en zeker (qua losmaken).

Bak hem dan 45 minuten in een voor verwarmde oven van 180 graden. 

Lychees met citroensabayon

Ik heb een boek van Gary Rhodes in de bibliotheek gehuurd. Het heet ‘Smaken van de seizoenen, herfst en winter’. Ik ken Gary alleen van naam maar viel meteen voor zijn boek. Per seizoen heeft hij een indeling gemaakt van groenten, vis, vlees en vruchten en desserts. Zijn ingrediënten horen bij de seizoenen en ik heb de indruk dat het goede recepten zijn die druipen van de warme en kruidige tonen die hierbij horen. Laat mij nog maar een maandje of wat verpozen bij het haardvuur met dit boek en een mooie stoofschotel op het fornuis in de keuken. 

Toen ik bij de ISPC liep herinnerde ik me dit dessert toen ik lychees zag liggen. Ik heb een handje vol gekocht en heb ‘s avonds een heerlijk dessert gegeten. De sabayon is lekker fris van smaak en toch ook weer vol en romig door de boter die er doorheen geroerd is. Hij combineert goed met de geparfumeerde sappige smaak van de lychees. Gary serveert er nog zandkoekjes bij. Hoewel ik me voor kan stellen dat dat een lekker mondgevoel oplevert, leek het me toch wat te machtig worden. Zo was het ook prima.

Ik nam:

• Een flinke hand lychees
• 1 ½ ei
• 50 gram suiker
• Het sap van een citroen
• 25 gram koude boter in blokjes

Het is wel een werkje om de lychees te pellen en te ontpitten maar je wordt er handig in. Je geeft een klein sneetje in de schil en daarna pel je ze heel makkelijk met je vingers schoon. Met een mesje snij je langs de pit en wip je hem er met je vinger uit.

Je verdeelt de vruchtjes over twee schaaltjes en je gaat de sabayon beginnen. 

Klop au bien-marie het ei met de suiker op. Ik begon met de hand maar schakelde al snel over op de elektrische mixer. Als het mengsel blond en volumineus is geworden voeg je het citroensap er aan toe terwijl je blijft kloppen. Daarna neem je de kom van het vuur en meng je de boter er doorheen.

Schenk dit over de lychees in de schaaltjes en zet even onder de grill voor een mooi kleurtje. Ik heb mijn gasbrander gebruikt omdat ik zodoende precies kan zien hoeveel kleur ik tot stand breng.