Joodse kippensoep met knaidlach

Geloof jij in toeval? Ik was weer in Nederland en was in de grote bibliotheek in Rotterdam. Daar keek ik zo maar even op de afdeling kookboeken. Wat zag ik? De Joodse Keuken, een boek vol met Joodse recepten. Ik bladerde het op goed geluk door en kwam onderstaand recept tegen. Ik moest gelijk denken dat ik ziek en wel in Frankrijk in bed lag en fantaseerde over een grote pan kippensoep. Ik nam een foto en heb hem dit weekend gemaakt. Een grote pan Joodse penicilline met wel heel bijzondere balletjes. Eerlijk is eerlijk, het moet je smaak maar zijn, die balletjes. Ze worden gemaakt van matzemeel. Ik ging dus direct op het internet kijken wat of dat wel zou zijn. Gewoon gerstemeel of volkorenmeel dus. Daar kon ik wel aankomen. Ik  heb ze gemaakt en verbaasde me in eerste instantie over het volume dat ze aangenomen hadden tijdens het koken. Daarna had ik een berg voedzame en stevige ballen die mijn soep bijkans over de rand van mijn pan deed klotsen. Wel leuk hoor, zo’n gerecht. Ziek of niet, je proeft weer eens heel wat anders!

• 1 kip
• 2 a 3 uien, geschild en grof gehakt
• 3 liter water
• 3 wortelen in stukjes
• 5 stengels bleekselderij in stukjes
• 1 kleine pastinaak in stukken
• 3 eetlepels gesneden peterselie
• 2 snufjes geelwortel
• 2 kippenbouillonblokjes
• 2 tenen knoflook, geperst
• Zout en peper

Voor de knaidlach

• 175 gram matzemeel
• 2 eieren, losgeroerd
• 3 eetlepels olie
• 1 teen knoflook, geperst
• 2 eetlepels peterselie
• ½ ui, fijn geraspt (heb ik niet gebruikt)
• Ca 6 eetlepels water
• Zout en peper

Ontvel de kip (dan wordt de soep minder vet) en verdeel hem in stukken en doe hem met de andere ingrediënten in een ruime pan. Breng alles aan de kook en schuim af zodat de soep goed van smaak blijft. Laat de soep een uur of drie trekken en verwijder dan de kip. Volgens het recept heeft de kip een andere bestemming gevonden maar dat leek mij toch zonde. Daarom heb ik het vlees dat van het bot viel klein gemaakt en weer in de soep gedaan. 

Maak de knaidlach.

Maak een beslag van alle ingrediënten en plaats dat een half uur in de koeling zodat het wat dikker wordt.

Draai er dan balletjes van en kook die 15 a 20 minuten in water. Voeg ze dan bij de soep.

Honingzoete bospeen met gekarameliseerde ui

Soms heb je zo’n gelukje. Ik stond in een keuken die gemaakt was rond 1900 en nog steeds in originele staat gebruikt wordt door de huidige bewoners. In de schouw stond een groot fornuis waar in de oven een zacht lichtje brandde. 

‘Wat staat er in de oven?’ vroeg ik nieuwsgierig. 

De schotel werd uit de oven gehaald en van folie ontdaan. Het rook heerlijk en zag er appetijtelijk uit. Ik maakte een foto en kreeg het recept. 

Dit gaan wij dus binnenkort ook eens eten.

Neem een bos peen, snij bijna al het groen eraf en schil ze met de dunschiller.

Leg ze in een ovenschaal en leg er wat gehalveerde uien met wat gedroogde abrikozen op. Besprenkel met vier eetlepels olie en vier eetlepels honing en kruid het met wat komijnpoeder. 

Zet de schotel in een voorverwarmde oven van 180 graden gedurende 40 minuten, waarvan de eerste helft afgedekt met alu-folie. 

Ik kan me nog wat varianten voorstellen: gebruik eens gemberpoeder, neem een lepeltje of wat gembersiroop, misschien is kaneel een leuke optie, garneer de peentjes met wat gesneden peterselie. Kardamom of sinasappelschilletjes lijken me ook heel geschikt. Kortom, gebruik je fantasie en leef je uit!

Hong Kong, in Rotterdam

Direct het tweede restaurant was raak vanavond. De eerste waar we binnen liepen had geen plek voor twee, Hong Kong wel.
Je wordt er snel en goed geholpen, de bediening is correct, het eten goed. We namen een schotel met kip, krokante bami in zwarte bonensaus en peper, verder Tja Sieuw in een saus met honing. Heel lekker en goed op smaak.
Daarna hadden we nog net tijd voordat het pianorecital begon voor een klein toetje. We namen vanille ijs van gemalen vanillestokjes en een saus van zwart sesam. Verder nog warme sesambolletjes met sorbet ijs. Het klinkt bijzonderder dan het smaakt. Alles bij elkaar wel een lekker menu.
Nu mijn thee drinken want het is pauze. Straks het tweede deel. Ik verheug me er al op.

Eten en drinken in Frankrijk 2

Zoveel staat vast: een goede slok wijn helpt dus niet tegen een opkomende keelontsteking. 

Vannacht werd ik wakker met een pijnlijke dikke keel. Slikken voelde aan alsof ik met een roestig stuk ijzer over een droog stuk steen schraapte. De lakens waren klam. 

Ziek, drong het langzaam tot me door, en in het duister probeerde ik me ermee te verzoenen. 

Ergens buiten hoorde ik de regen als een fonteintje klateren. Ik draaide me om. Mijn bed voelde warm en zacht.

Een half uur later hoorde ik ergens in dit oude, grote huis een deur dicht slaan en iemand een krakende trap afdalen. Dat zal vast de waard zijn, dacht ik. In gedachten zag ik een dikke man in een wit t-shirt en een sloof voor, langzaam de keuken binnen komen, het licht aan doen, en koffie gaan zetten. Toen ging hij alleen in een hoek van de eetzaal aan een tafeltje ontbijten met zijn koffie en brood.

Heel voorzichtig schraapte ik mijn keel. 

Als hij wist dat ik hier ziek op bed lag, zou hij vast een grote pan kippensoep gaan maken voor me.

Dat was een troostrijke gedachte, en zo sliep ik weer in.

Eten en drinken in Frankrijk

Eén van de problemen die een mens op vakantie moet oplossen is: waar te gaan eten. 

We hadden heel Ribeauvillé doorgelopen en alle menukaarten uitvoerig bestudeerd. De meeste hingen onder een geel lampje buiten aan de muur. Allemaal hadden ze een menu van rond de twintig euro en boden ze een selectie van de beroemde wijnen uit de Elzas. Omdat we toch ruim voor elven aan tafel wilde gaan, besloten we uiteindelijk te kiezen tussen twee restaurantjes die tegen over elkaar lagen. Eéntje had een menu met kip in Riesling en een Munsterkaasje toe, en dat gaf voor mij de doorslag. 

We gingen naar binnen. 

Of we een aperitiefje wilden. Ja, dat wilden we wel. Ik bestelde in mijn beste ‘Franse-mannen-Frans’ een kir royale, en liet daarbij de ‘r’ ongegeneerd brouwen gevolgd door een vette ‘ah’. Net zoals ze in Den Haag ‘gatverdamme’ zeggen, want de Rotterdamse ‘oo’ begrijpen ze daar in Frankrijk niet. Het was een klein glaasje dat moeiteloos zijn weg vond en begeleid werd door een paar eenvoudige zoutjes. Geen enkel probleem. 

Toen kwam de presskopf op tafel met twee soorten kool en scherpe mosterd. Lekker hoor, met augurkjes en rode ui. Ik dronk er trouwens water bij. Ik vind water helemaal niet vies en drink dat regelmatig. Bovendien was ze nog niet op de proppen gekomen met de Riesling die ik besteld had. 

‘Monsieur wil een kleine kwart Riesling?’ zei ze me een stem die wist wat monsieur die avond van plan was. 

‘Qui, un petit quart’ zei monsieur met zijn vriendelijkste glimlach op zijn gezicht. 

En die kwam bij de kip. Heerlijk! Huisgemaakte spätzles met verse kruiden, licht opgebakken in wat boter, brood op tafel, overgoten met een heerlijke saus van die Riesling. Dat wordt nog eens Eten dacht ik bij mezelf, toen ik het volle bord zag, en keek opgewekt naar de overkant. Het lukte me uitstekend moet ik zeggen, en met zo nu en dan een slokje Riesling erbij, spoelde ik alles moeiteloos weg. Toegegeven, achteraf bezien was het wel een krachttoer, die schotel. Maar wat gaf het, de avond was nog lang en wat moet je anders. 

Als dessert had ik dat stukje Munsterkaas op het oog. Laat dat nou precies de plaatselijke specialiteit zijn die uitstekend gaat met een glas Gewurztraminer. Die ene keer per jaar dat je in de Elsas bent zou jij je toch ook niet dat glaasje laten ontgaan? Nou dan, ik nam er dan ook een klein glaasje bij. Eén kleintje, maar hij kwam wel aan, dat moet ik eerlijk toegeven.

Toen kwam die mevrouw weer om te vragen of het allemaal gesmaakt had. 

Nou, het had allemaal prima gesmaakt, en die mevrouw en ik werden beste vrienden voor het leven. Ik hoefde geen koffie meer maar wilde de rekening, want ik verlangde eerlijk gezegd heel erg naar mijn bed. Ik zat aan tafel, stuurde een sms’je naar vrienden, en verlangde ineens me uit te kunnen strekken. Gewoon plat, in ene. Maar ik moest nog een eindje lopen, en daar zag ik eerlijk gezegd wel een beetje tegen op. Daarom vroeg ik onopvallend om ondersteuning. Zo in de trant van: mijn knie doet een beetje zeer en ik zou je zeer erkentelijk zijn als je naast me bleef lopen; ik weet ook niet waar dat nou ineens zo vandaan komt. 

Zo koersten we door de zaak, heel onopvallend maar uiteraard met mijn stralendste glimlach op het gelaat. We werden werkelijk heel vriendelijk bedankt en kregen een buitengewoon goedenavond toegewenst. Maar voordat ik goed en wel de dames had kunnen bedanken en groeten stond ik, geheel en al onverwacht, buiten. 

Ik was blij, goed gevoed en voelde een lied in mij opwellen. Maar daar was geen kans op, terwijl ik toch een hele mooie stem heb. Ik werd behoedzaam door dat doolhof van smalle straatjes begeleid en moest me vooral gedragen, dat weet ik nog. Geen liederen, geen sentimentele verhalen en vooral ook niet ergens even gaan zitten. 

Eenmaal op de kamer bleek het nog maar 21 uur 19 te zijn. Ik opperde voorzichtig dat we misschien nog wel ergens wat konden gaan drinken.

‘Dan moest jij maar een kopje thee nemen’ kreeg ik te horen.

Nou vraag ik je, welke vent drinkt nou thee na het eten?

Maar ik mocht niet, echt niet. 

Ik moest maar een stukje gaan schrijven.