Scones, lekker met jam en slagroom!

Als ik in Engeland ben wil ik in de middag altijd een tearoom opzoeken en me daar te goed doen aan al die heerlijke gerechtjes die ze bij de thee serveren. Jaren geleden waren we op reis en kwamen we in de Constable-streek terecht. Om precies te zijn in Dedham. Het is een prachtige streek vlakbij Colchester waar de schilder Constable opgroeide en werkte. Ik waardeer zijn werk en wilde graag op de terugweg naar Harwich deze streek bezoeken. Bovendien werd ons door de ‘locals’ aanbevolen om in de Essex Rose een cream tea te nemen. De ‘locals’ waren in dit geval een aantal oudere Engelse dametjes die allen instemmend knikten toen een van hen het idee opperde. Een betere aanbeveling om naar Dedham af te reizen kon ik me niet voorstellen.
Toen we na een wandeling door het landelijke dorpje met zo’n typisch Engelse kerkje in de Essex Rose neerstreken bestelde ik heel voortvarend voor mezelf een cream tea en scones. Het leidde tot enige verwarring. De ‘waitress’ herhaalde mijn bestelling maar liet de scones achterwege. Ik ben in zo’n geval ook niet van gisteren en zei expliciet dat ik mijn scones bij de cream tea wilde hebben. Ze keek me ongelovig aan. Ik keek vastberaden terug, ik wilde mijn scones. Wat bleek, na tussenkomst van enige behulpzame omstanders? Als je cream tea besteld krijg je thee mét scones.
Eind goed, al goed. Ik kan je de Essex Rose van harte aanbevelen.

Ingrediënten:
150 gram zelfrijzend bakmeel
50 gram boter
30 gram suiker
1 ei
1 eetlepel melk

Bereidingswijze:
Snij de boter met twee messen in het zelfrijzend bakmeel fijn. Voeg de rest toe en kneed tot een samenhangend deeg. Rol dit deeg uit tot een dikte van 3 cm. Neem een uitsteker van 5,5 cm snijd met één beweging vier scones uit het deeg. Niet wrikken of wringen want dan rijzen de scones niet mooi. Bestrijk de scones met een restje ei en bak ze 18 minuten op 200 graden in de oven.
Je krijgt heerlijke ‘broodjes’ met brosse randjes die je doormidden snijdt, waar je jam op smeert en een royale lepel slagroom op legt. Verrukkelijk bij een mooie pot thee.

Cannelloni uit de oven

Kijk naar de foto en wat zie je? Een goudgele korst, zacht smeltende kaas en lekker gehakt dat in de pasta is gerold. Heerlijk. Het gerecht is zacht van smaak, makkelijk te maken en met een gezonde salade erbij, helemaal af. Als je een pastaliefhebber bent zou ik deze beslist eens maken.

Koop 8 lasagnevellen (175 gram) of maak zoals ik gedaan heb van 200 gram Italiaanse bloem, 2 eieren, een snuf zout en een scheutje olie, je eigen pasta.

300 gram varkensgehakt
1 lepel fijngehakte salie
2 eetlepels fijngehakt peterselie
2 eetlepels geraspte Parmezaanse kaas
50 gram geweekt witbrood zonder korst
1 ei
Zout, peper en nootmuskaat

5,5 dl melk
50 gram boter
45 gram bloem
1 laurierblad
Peper, zout en ruim nootmuskaat
Eventueel een restje slagroom

1 Mozzarella kaasje
Een ruime hand vers geraspte Parmezaanse kaas

Maak eerst de saus. In de klassieke keuken leer je eerst een roux te maken van de boter en de bloem enz enz. Maar… geloof het of niet, je kunt ook alle ingrediënten in één keer in de pan doen en terwijl je goed blijft roeren, alles aan de kook brengen. Het werkt echt! Laat vijf minuten pruttelen en verwijder dan het laurierblad.
Maak het gehakt aan met de ingrediënten.
Verdeel het gehakt in rolletjes over de lasagnevellen en rol die op. Leg ze in een ovenschaal giet de hete bechamelsaus erover. Leg er de dungesneden plakjes Mozzarella op en bestrooi met de Parmezaanse kaas.
Laat de schaal 40 minuten op 180 graden in de oven staan. Heerlijk.

De ingrediënten en de statistieken

Iedere student die psychologie studeert komt vroeg of laat in aanraking met het vak statistiek. Onderzoeken die gedaan worden moeten statistisch geïnterpreteerd worden zodat hun bruikbaarheid vergroot. Dat vak statistiek is niet heel populair om het maar eens voorzichtig te zeggen. Menigeen zweet en zwoegt om zich het metier eigen te maken.
Mijn enquête op deze site rechts boven is sinds kort gesloten en schreeuwt om een statistische interpretatie. Voila, daar komt’ie!
Allereerst maar eens de respons. 10 stemmen. Dat lijkt niet veel maar de praktijk leert dat je al snel met weinig tevreden moet zijn. Hier dus geen uitzondering op de regel. Ik ben tevreden.
Hoe betrouwbaar is de gegeven informatie? Ik schat zo maar in dat die heel betrouwbaar is. Je stemt anoniem en het gaat niet over seks! Bij het enquêtes over seks blijkt het toch heel lastig om representatieve informatie te krijgen van mensen. Ik ben dus heel tevreden.
Wat blijkt? Er heeft zich een mooie top 3 gevormd. Op 1 staat de ingrediënten. Mensen kijken dus vooral naar de gebruikte ingrediënten als zij hun voorkeur vormen. Wat mag je daar uit af leiden? Dat ik vooral recepten met eenvoudige ingrediënten op mijn blog moet zetten? Mis! Misschien willen ze wel dure of moeilijk verkrijgbare ingrediënten zien op het lijstje. De respondenten hebben zich niet kunnen uitspreken over wat voor ingrediënten zij het liefst zien.
Op 2 staat de bereidingswijze. Niet te moeilijk maken zeker zal je misschien denken. Nee, nee nee, het kan best de ze glunderen bij de bereiding van een Pekingeend. Het beestje wassen, drogen, marineren, opblazen, garen, aansnijden,- sommigen kicken daarop.
Op 3 staat de foto’s. Aha, hier kunnen we wat mee. Binnen de eerste 7 seconden wanneer je iemand voor het eerst ziet maak je een heel hardnekkige indruk van die persoon. De foto in een recept is vaak het eerste wat je ziet. Kijk eens naar een foto van iets lekkers als je honger hebt. Grote kans dat het water je in de mond loopt. Een culinaire foto kan heel stemmig zijn, sexy verleidelijk zelfs, en dat neem je binnen één ogenblik in je op! Dat bepaalt waarschijnlijk voor een groot deel de manier waarop je de receptuur tot je neemt of dat je überhaupt nog verder leest.
Wat ik nou zo leuk vind is dat ik denk dat de foto’s het meest je voorkeur voor een gerecht bepalen, maar dat de respondenten de foto’s op de derde plaats hebben gezet. Zijn wij receptenlezers dan zo argeloos soms? Of heb ik het helemaal mis?? ;-)
Hoe dan ook, ik ben héél tevreden met mijn enquête!

Surinaamse pindasoep met tom tom

Ik hou van deze soep. Hij maakt je warm, hij voedt je, hij heeft een zoetje van de banaan en is kruidig pikant. Ik hou van hem in de zomer en de winter. Het heeft jaren geduurd voordat ik mijn liefde voor deze soep kon uitbouwen. Het begon allemaal zo.
Heel lang geleden had ik net een Surinaamse vriendin bij wie ik eens bleef eten. Ze wist niet zo goed wat te maken want ze beschouwde zichzelf niet als een echte keukenprinses. Wanneer zij bijzondere gasten kreeg belde ze een van haar vriendinnen op die voortreffelijk kon koken en bestelde bij haar een heerlijke Indonesische rijsttafel. Beter kon je het in heel Den Haag overigens niet treffen. Voor mij maakte ze die keer Surinaamse pindasoep met tom tom. Dít gerecht kon ze maken, zo verzekerde ze mij. En gelijk had ze, ik vond hem heerlijk. Ik was verrast dat dit gerecht überhaupt bestond. Roti, en andere Surinaamse gerechten kende ik al van de eethuisjes aan de kruiskade in Rotterdam die we vaak bezochten. Gek genoeg had ik, en heb ik nog steeds niet, ooit ergens een pindasoep op het menu zien staan. Een paar dagen later vroeg ik haar door de telefoon om het recept.
‘Oh Theo, dat is echt niet zo moeilijk’ riep ze uit.
‘Je neemt een beetje pindakaaas… en wat bouillôn… en je mengt dat zo’n beetje door elkaar…’
‘Maar hoeveel bouillon gebruik je dan? En hoeveel pindakaas moet er dan bij?’ vroeg ik haar.
Ik had in mijn studie geleerd dat als je professioneel bent, je altijd minimaal goed genoeg moest zijn. Niets geen intuïtie, niets geen improvisatie, meten is weten en als je kunstje elke keer moet lukken dan vertrek je van een vaste basis. Punt uit!
‘Oeh Theo, ik weet niet precies, gewoon een beetje op gevoel…’
‘Ja maar, je weet toch wel hoevéél je in het pannetje gooit?’ hield ik ietwat ongelovig aan.
Je begrijpt mijn dilemma.
Ze zuchtte.
‘Oh, vermoeiend… Ik weet écht niet hoeveel erin gaat. Soms een beetje meer, soms wat minder…’
Kort en goed, ik nooit van haar geleerd hoe je Surinaamse pindasoep moet maken. Ik had het er hier graag bij gezet,- mijn pindasoep komt van een echte Surinaamse. Nee dus, ik heb het van Janneke geleerd. Janneke uit Amsterdam. Voor een goed begrip, Janneke is donkerblond en heeft nooit iets met Suriname te maken gehad. Maar, haar soep is goed. En omdat ze geen spoor Surinaams bloed in zich heeft ben ik zo vrij geweest haar recept geheel en al naar mijn hand te zetten.

Ingrediënten:

1,5 liter water
2 kippenbouillonblokjes
1 ui, gesnipperd
5 pimentkorrels
400 gram kippenpoten
100 gram zout vlees of gerookt spek
400 gram pindakaas ½ Surinaams/Nederlands
1 Madame Jeanette
citroensap
2 bakbananen

Bereidingswijze:

Breng het water met alle ingrediënten, behalve laatste drie, langzaam aan de kook en laat 1 uur zachtjes trekken.
Zeef de soep en roer met wat bouillon de pindakaas los en meng door de soep. Laat daarna de soep samen met de Madame Jeanette nog een kwartier trekken.
Haal intussen dan het vlees van de kippenpoten en voeg dit bij de soep.
Je moet de peper wel voorzichtig uit de soep verwijderen want als de Madam Jeanette kapot gaat kun je de soep weggooien. Hij is dan niet meer voor menselijke consumptie geschikt. Het gaat hem om het aroma dat de peper afgeeft, niet het hete. Breng tenslotte de soep op smaak met flink wat citroensap. Eventueel kun je hem garneren met een hand verse kleingesneden bladselderij.

De tom tom
Pel de bananen en snijd ze in stukjes. Laat dit 20 minuten met wat water koken. Giet de bananenstukjes af en pureer ze met een vork. Laat ze nog even afkoelen zodat je er stevige balletjes van maken. Deze worden in de soep geserveerd. Tip van mij: heb je haast of ben je van nature lui, dan kun je de banaan ook in plakjes snijden en na het koken zo in de soep doen. Ik ben natuurlijk niet van nature lui, maar net als de meeste mensen, ben ik wat gehaast soms…

Gevuld speculaas

Voor mijn gevoel heeft de winter zich dit weekeind weer laten voelen. Verhalen over sneeuw en nachtvorst op de radio en om het huis een gure wind. Vannacht werd ik zelfs wakker van de hagel die tegen het raam kletterde. Een veilig gevoel vanuit mijn warme bed. Denkend aan de volgende dag dat wij vrienden in hun nieuwe huis zouden gaan helpen besloot ik om gevuld speculaas te maken en dat mee te nemen. Heel toepasselijk, bedacht ik en zakte tevreden weer in slaap.
Ik bak mijn gevuld speculaas in een springvorm van 18 cm. Daarvoor maak ik een deeg van 200 gram zelfrijzend bakmeel, 125 gram donkere basterdsuiker, 2 eetlepels koek en speculaaskruiden, 150 gram koude boter en 2 eetlepels melk. Het gaat heel snel bij mij. Alles gaat in de kom van de keukenmachine met de messen. Ik laat het eventjes draaien en kneed het met de hand af. Daarna gaat 1 pak amandelspijs (300 gram) en 1 ei in dezelfde kom met messen en na een paar tellen draaien is ook dat goed gemengd.
Ik verdeel het deeg in tweeën en strijk 1 deel over de bodem uit. Hierop gaat het amandelspijs wat weer afgedekt wordt met de laatste helft van het deeg. Met een klein restje van het ei dat door de spijs ging bestrijk ik het oppervlak en eventueel gaarneer ik hem met wat amandelen. Het gebak gaat 40 minuten in een oven van 180 graden. Ik laat hem wel goed afkoelen zodat hij wat steviger wordt voordat ik hem aansnijd. Eet smakelijk!