Carpaccio di rapa rossa

In goed Nederlands is carpaccio van rode biet misschien wat duidelijker, maar ik heb dit recept uit het boek Vegeterranean van Alberto Musacchio en Malu Simões. Zij hebben een hotel in Italië waar alleen vegetarisch gekookt wordt. Voordat ik dit boek kocht had ik geen idee dat vegetarisch eten zo verfijnd en gevarieerd kon zijn. Het is voor mij het beste in zijn soort.

Omdat we deze kerst mensen te eten krijgen die het vegetarisme een warm hart toedragen, leek het me de ideale gelegenheid eens een menu samen te stellen op basis van dit boek. De eerste gang, die op een mooie amuse volgt die je binnenkort van me krijgt, is gemakkelijk te maken, ziet er aantrekkelijk uit en smaakt uitstekend. 

Voor 6 personen heb je nodig:

• 6 gekookte en geschilde bietjes
• 50 gram gehakte walnoten
• Wat gehakte peterselie
• 150 gram geitenkaas (de mijne had een lichte honingtoon wat heerlijk was)
• Olijfolie
• Witte wijnazijn
• Peper en zout
• Een zakje rucola

Snij met behulp van een kaasschaaf of de keukenmachine de bietjes in dunne plakjes

 en drapeer die over een bord.

Verdeel hier wat noten, peterselie en kaas over.

Maak van wat rucola een bolletje en plaats dat in het midden. 

Besprenkel met een dressing van de olijfolie en azijn die met peper en zout op smaak is gebracht. 

Zoals gezegd, het smaakte me uitstekend. Het is voor mij een mooie combinatie die een prachtig voorgerecht oplevert.

Latte macchiato van Albert Heijn

Vandaag wordt eindelijk weer een ouderwetse kookdag. Ik heb er de laatste tijd bitter weinig tijd voor gehad. Ik ga dus vandaag, maar ook zaterdag en zondag uitgebreid bakken en koken om ons kerstmenu eens uit te proberen. Het resultaat van al die inspanningen kun je hier binnenkort lezen. 

Gisteren heb ik bij mijn moeder gegeten en die had als dessert een kant en klaar hapje van Albert Heijn. Zij had vier kleine glaasjes met Latte Macchiato uit de diepvries gekocht. Ik was benieuwd. Het nagerechtje zit in een mooi glaasje en ziet er enigszins verlegen uit. Jawel, verlegen, omdat het een klein glaasje is dat zich onopvallend aan je blik probeert te onttrekken als het voor je op tafel staat. Het is bijna egaal wit van kleur en heeft als enige sieraad een klein donker chocolaatje. Maar toen ik het ter hand nam lonkte het toch wat naar me. Ik pakte het op en keek er schalks naar. De lepel ging door twee lagen heen, eerst een heel lichte crème en dan naar de bodem waar een wat zwaardere mousse afgedekt was met een koffiesaus. 

Het was lekker. Zoet, maar niet tè. Een volle mokkasmaak die mooi afgerond wordt door de zachte mousse en crème. Ik zou het zo als extraatje op een bord met een eigengemaakt chocolade dessert zetten. Die glaasjes zijn nog tot in lengte van dagen bruikbaar. En dat voor € 4,99.

Kijk hier maar eens als je nieuwsgierig bent.

Verse gemberthee

Een paar dagen geleden reed ik door het besneeuwde landschap en zag ik twee fazantenvrouwtjes als ronde bollen onder een boom foerageren. Ze pikten vruchteloos tussen twijgjes en bladeren. Je kon zien dat ze het koud hadden. Ik zag ze maar heel eventjes maar het gaf zo’n koud wintergevoel.

Later op die dag vroeg iemand of ik trek had ik gemberthee, verse gemberthee. Dat vond ik een hartverwarmend idee. Ik kreeg een groot glas kokend water met 2 schijven geschilde gember erin. Een beetje sterk, maar ik hou van gember en het is bovendien heel gezond. 

Thuis heb ik het zelf gemaakt. Ik schilde een paar centimeter gember en sneed dat in dunne plakjes (hoe groter het oppervlak des te beter de smaak loskomt). Ik deed daar nog een schepje rietsuiker bij en een druppeltje citroensap. Lekker, een echt winters drankje dat door zijn kruidigheid en warmte je heerlijk doet gloeien.

Door het dolle!

Gisteren schreef ik nog dat ik het nieuwe uiterlijk van Tijm & Suikerbiet gevonden had, en vandaag zie je alweer nieuwe kleuren. Schrik niet, het is alleen voor de decembermaand. Nu ik toch aan het verbouwen ben heb ik niet alleen ons huis in kersttooi gestoken maar ook mijn blog. 

Als je je ergens in verdiept zijn soms de bijzaken die op je pad komen nog leuker of waardevoller dan je eigenlijke onderwerp. Door mijn blog heb ik me een heel klein beetje verdiept in HTML, wat ik anders waarschijnlijk nooit van mijn leven gedaan zou hebben. Toch leuk. Ik kijk weer met andere ogen naar de kleuren en foto's van mijn, en andere blogs, en heb nu een kerstblog!

We gaan er weer tegenaan de komende weken. Je krijgt o.a. mijn vegetarische kerstmenu en een feestelijke maar elegante lunch. Bovendien doe ik mee aan een wedstrijd voor een feestelijk hoofdgerecht met de kleine garnaal in de hoofdrol. Ik heb al iets moois bedacht. Als ik het gerecht geperfectioneerd heb krijg je hem van me. Binnenkort!

Fruitrand en chocoladeboterkoek

Zo, gisteravond weer terug gekomen uit Duitsland. Het ging nog nét. Het laatste eindje was het moeilijkst. 

In Duitsland kocht ik een stukje pakpapier met een herhalend motief van het fruitrandje wat je hierboven ziet. Ik heb een stukje ervan gefotografeerd, een beetje bewerkt en op mijn blog geplakt. Ik ben er niet ontevreden over :-)

Voordat ik vertrok dook ik nog snel een cafe in aan de Spaansekade in Rotterdam. Ik vroeg om een kop thee en of ze er iets zoets bij hadden, iets met chocola. Dat was er, een brownie die ik even later mooi gepresenteerd op een bordje kreeg. Hij bleek van de Koekela te komen, en iedere Rotterdammer weet: wat van de Koekela komt is goed. Hij was heerlijk maar deed me meer denken aan boterkoek. Toen de serveerster het bord had neer gezet kon ik nog net aan haar vragen wat die rode saus was. Hij trok direct mijn aandacht en intrigeerde me. 

‘Oh, dat is gewoon gesmolten suiker met wat kleurstof’ zei ze achteloos.

Ik proefde. Het smaakte, heel gewoon, alleen maar zoet.

Wat moet een mens daar nou mee, dacht ik. Mag je als kok, puur alleen voor het optische effect, allerlei creaties presenteren die weliswaar het oog bekoren maar de mond bedriegen? Ik werd in eerste instantie gegrepen door het lepeltje uitgestreken saus maar voelde me even later ietwat ‘bekocht’. Ik had verder wel met smaak van de brownie gegeten dus kon ik de kok dat likje toch niet kwalijk nemen? Een ijsje wordt toch ook wel eens met een papieren parasolletje gepresenteerd, en daar vallen we toch ook niet over?

Waar ligt de grens… 

Ik durf het niet te zeggen, jij wel?