Chocolade-toffee taart

We hebben een heerlijk stuk patisserie gemaakt dit weekend. Echt iets voor dit jaargetijde. Een brosse knapperige buitenkant die rijk gevuld is met stukjes noot en witte chocolade in een overdadig zoete en pasteuze mix van bruine basterdsuiker en glucosesiroop. Alleen de aanblik al van dit prachtig bruin gebak doet me smelten. En dan zo’n puntje op je bord, het eerste hapje… Weelderig zoet in de mond met donkere en witte chocola, stukjes noot die wat beet geven en een verrukkelijke consistentie van de vulling die prachtig contrasteert met de bros gebakken deegbodem.
In januari gaat iedereen weer op dieet, maar nu niet. Dus bak die taart en vul je huis met die warme zoete bakgeur. Eet hem na een lange wandeling als je trek hebt gekregen en zet dan zonder schaamte of schuldgevoel je tanden erin. Geniet met overgave. Zo moet dat met deze taart.

De ingrediënten:

voor het deeg:
1 eetlepel cacaopoeder
1 eetlepel bruine basterdsuiker
80 gram bloem
50 gram boter
op gevoel ongeveer een eetlepel water

voor de vulling:
50 a 60 gram gehakte hazel- of pecannoten
50 a 60 gram gehakte witte chocolade
2 eieren, los geklopt
1 theelepel vanille-essence
50 gram bruine basterdsuiker
80 gram glucosestroop

Maak eerst het deeg door de ingrediënten goed te kneden en laat het deeg even in de koeling voordat je het verder verwerkt.
Rol het deeg uit tot een ronde lap. Neem een springvorm van 18 cm en bekleed hiermee de vorm. Bak blind (zie foto) gedurende 15 minuten op 180 graden. Haal de vulling eruit en zet dan nog 15 minuten terug in de oven. Hierdoor droogt de taartbodem iets.
Maak de vulling door alle ingrediënten goed te mengen en giet dat in de taart.
Zet dit weer zo’n 40 minuten in de oven.
Laat de taart goed afkoelen voordat je hem aansnijdt. Dan wordt de vulling iets dikker. Eigenlijk is hij de volgende dag net zo lekker, zo niet lekkerder als de eerste dag. De bodem verliest niets van zijn brosheid.

Het deeg met wat bloem bestrooid zodat het makkelijker is uit te rollen.



De vorm is bekleed.



Blind bakken. In dit geval wat keukenpapier met wat kogeltjes die je in de keukenwinkel kan kopen. Je kunt ook erwten gebruiken als je geen 'kogeltjes' hebt.



Hak de noten (en de chocolade) niet te fijn.



De glucosesiroop, plakkerig maar wel lekker er doorheen.



Deze foto moest er gewoon bij!



Voordat hij de oven in gaat, precies genoeg vulling.



Net uit de oven...



Let nog even op de rand!

Een koud kerriesausje

Ik heb deze keer een eenvoudig sausje voor je. Lang geleden heb ik het in een onbesuisde bui zelf verzonnen. Onbesuisd want het is een wat onwaarschijnlijke combinatie van ingrediënten. Het leuke is dat nog niemand die het geproefd heeft ze kon thuisbrengen. Iedereen vindt het wel heel erg lekker. Het is gewoon opvallend zo vaak als ik niet een positieve opmerking over het sausje heb gehoord.

Ik maak het altijd uit de hand. In zo’n glazen schaaltje doe ik ongeveer 4 a 5 eetlepels mayonaise. Een klein beetje citroensap en behoorlijk wat gembersaus gaat erbij. Nou is deze naam misschien wat misleidend want het is gewoon zo een flesje uit de supermarkt of toko wat ik in gedachten altijd gembersiroop noem. Begin op deze hoeveelheid eens met 2 a 3 eetlepels. Dan komt de kerrie. Kerrie is een mengsel en dus zijn er nogal grote verschillen in smaak. Ik weet niet wat voor kerrie jij in huis hebt en hoe die smaakt. Probeer eens een koffielepeltje en proef. Wees voorzichtig, er kan later altijd nog meer doorheen. Je proefde vast gelijk dat er nog wat zout doorheen moet,- ga je gang. Je hebt nu een vrij dunne mayonaise. Die ga je wat dikker maken met het volgende ingrediënt: geraspte parmezaanse kaas. Ik neem voor dit doel altijd een zakje uit de supermarkt van Grozette. Ik zou zeggen durf maar eens, een paar eetlepels. Roer goed door elkaar en proef. Misschien wil je hem nog wat aanzoeten met een half schepje poedersuiker. Het ligt eraan waar je het bij gaat eten en wat je zelf lekker vindt.

Je zag het al aan de foto boven, wij aten het bij mosselen. Maar met garnalen is het ook niet te versmaden. Soms koop ik een mooie avocado, halveer en ontpit die, en vul hem met wat garnalen en wat saus. Heerlijk en makkelijk. Of probeer het eens met wat mooi kleingesneden verse groenten als dipsaus. Ik kan hem je echt van harte aanbevelen.

Kaaswafeltjes met een geitenkaas espuma

Toen ik door de supermarkt liep nadat ik net mijn siphon gekocht had zag ik bij de kaasafdeling een pakje kaaswafels liggen. Mijn eerste associatie was die met ijs maar dat was puur door het uiterlijk. Het zijn dunne brosse goudgele wafeltjes gemaakt door Ziegler Käsetaler. Er zit echter een echte kaassmaak aan en het was zodoende maar een kleine stap naar het wafeltje met een kaas espuma. Die is er na enig geëxperimenteer gekomen.

Wat heb je nodig?

een pakje Ziegler Käsetaler (ik heb het bij verschillende supermarkten gezien.)

100 gram zachte geitenkaas (kan nog ietsje meer zijn)

2 dl slagroom

1 dl melk

1 eetlepel honing

2 eetlepels olijfolie

peper en zout

wat plakjes ontbijtspek

verse dille en peterselie

pijnboompitten

Maak eerst de espuma.

Doe de kaas, melk, room, honing, olijfolie in de mengbeker en pureer dat grondig. Zeven lukt nadien niet meer omdat de massa te dik is, dus je moet lang en op hoge snelheid pureren anders loop je kans dat je siphon verstopt raakt. Ik heb de espuma inmiddels een aantal keren gemaakt en dat is gelukkig niet gebeurd, dus vrees niet, maar pureer. Breng de massa op smaak met peper en zout en doe in de siphon met 1 gasbommetje. Leg hem een paar uur voor gebruik in de koeling.

Bak het spek knapperig uit en snij het klein.

Rooster de pijnboompitjes mooi bruin in een droge pan.

Snij de peterselie en de dille fijn.

Leg op een bord een wafeltje en bespuit dat met een mooie rozet espuma. Strooi hier de kruiden op met wat spek en dek af met een ander wafeltje. Ook hier spuit je een rozetje op waarna je het geheel afwerkt met de kruiden en de pijnboompitjes. Serveer wel direct voordat de espuma inzakt.

Het is een leuk en simpel gerechtje voor een etentje. Je kunt het allemaal van te voren klaar maken en het is niet veel werk om het gerecht op het laatst samen te stellen. Ik heb het als alternatief voor het obligate kaasplankje in een diner verwerkt.

De smaak hangt natuurlijk af van het kaasje dat je gebruikt. De mijne was zacht van smaak en romig. Zo zou je het gerecht ook kunnen omschrijven. Filmend in de mond met een niet al te hoog smaakgehalte. Daarom heb ik er wat rijpe tonen aan toegevoegd zoals de pijnboompitten en het spek. De kruiden zorgen voor een wat frisser accent. Het wafeltje richt zich behalve door zijn duidelijke smaak, op het mondgevoel omdat hij zo lekker knappert en heerlijk contrasteert met de zachte en romige espuma.

Het boek: Tijm en Suikerbiet

Het heeft even geduurd maar het is er dan toch echt van gekomen. Bijna alle artikelen die ik op mijn blog gezet heb zijn nu ook in een boek gevat.

Ooit ben ik in een onbezonnen bui aan dit blog begonnen zonder me te realiseren wat voor plaats het in mijn leven zou innemen. Natuurlijk ook wat voor een plekje het soms in het leven van anderen zou innemen. Ik schrijf het voornamelijk voor mijn eigen plezier. Ik hou van koken, van eten, van schrijven en ook een beetje van fotograferen, en hier komt dat allemaal samen. Het leuke is dat dit blog me stimuleert om steeds nieuwe dingen uit te proberen. De anderhalf jaar dat ik bij de Cuisine Culinair gekookt heb maakte, net als dit blog, dat ik me ontwikkelde en dat gaf en geeft een goed gevoel. Ik kijk op een andere manier naar kookboeken en recepten en bruis van allerlei ideeën. Niet in de laatste plaats vind ik het leuk gelezen te worden al doe ik verder geen moeite om mijn blog te promoten. Bij deze dus nog maar eens een bedankje; leuk dat je zo af en toe eens komt kijken hier en dat je dit leest! Het geeft toch wel een bijzonder gevoel als ik bijvoorbeeld door Oud-vossemeer rijdt, door Antwerpen en Amsterdam en besef dat daar mensen wonen die iets gelezen hebben van dit blog. Zelfs uit Noord en Zuid-Amerika komen mensen kijken. Wie er in het Midden-oosten Nederlands kan lezen weet ik niet maar ook daar kent men Tijm & Suikerbiet.

Hoe leuk en inspirerend het ook allemaal is, ik verwacht niet de rest van mijn leven aan dit blog te schrijven. Eens houdt het op, en dan zou ik alles kwijt zijn. Om het resultaat van mijn inspanningen te behouden heb ik dit boek gemaakt. Ik hou van boeken en vind het toch, heel ouderwets, heerlijk een boek in handen te houden. Ik ben blijkbaar niet de enige want heel wat vrienden en kennissen wilden ook een exemplaar hebben.

Voor al diegenen die ik niet ken of eventueel vergeten ben en die het boek ook zouden willen hebben zet ik een link op mijn blog zodat ze het zelf bij de uitgever kunnen bestellen. Het werkt prima. Ik heb twee keer een proefdruk laten komen en inmiddels een stapel goede boeken. De boeken worden keurig binnen termijn bij je thuis bezorgd en zien er onberispelijk uit. Je kunt kiezen als je bestelt of je het met een harde of een zachte kaft wilt hebben. Afijn, als je nieuwsgierig bent kijk dan maar eens hier. Je kunt het boek zelfs doorbladeren.

Als je nog wat wilt vragen kun je me natuurlijk altijd mailen en als je het net als ik het leuk vind om een gesigneerd boek te bezitten, is dat natuurlijk ook altijd te regelen met behulp van een lekker etentje of thee met wat lekkers ;-)

Kruidenboter

Even een tip die ik doorgeef. Ik hoorde een poosje geleden van iemand die bij ons kwam eten dat men in Duitsland vaak kruidenboter met peterselie en Zwitserse Strooikaas maakt. Dat leek me eigenlijk best lekker dus heb ik dat in het afgelopen weekeinde gemaakt.

Het smaakte prima en is in deze tijd van het jaar een heerlijke boter voor op een stukje brood. Hoeveelheden geef ik deze keer maar niet want per slot van rekening moet je toch proeven als je iets maakt en je eigen smaak volgen.

Ingrediënten: roomboter, peterselie, Zwitserse Strooikaas, peper en zout.